نیم خط وحید

استاد ما خوش قیافه است، خوش زبان است، کمی خجالتی است. ماشین ندارد و پیاده سربالایی دانشکده را تند تند بالا می‏آید.
استاد ما روحانی است، درس حوزه را در نجف خوانده ولی عاشق ادبیات آمریکای جنوبی است. تنبور می‏نوازد، انصافا هم خوب می‏نوازد.
استاد ما خوش‏تیپ است. شنبه‏ها از آنجا که یک دست لباس آخوندی بیشتر ندارد و همان یک دست هم روی بند مانده تا خشک شود با کت و شلوار سر کلاس می‏آید.
استاد ما برای خودش یک یوزارسیف تمام و کمال است، صدای دخترهای کلاس‏مان وقت درس جواب دادن به لرزه می‏افتد. با حوصله است، تا هروقت بخواهی و هرچندبار درس را برایت تکرار می‏کند. لهجه‏ی شیرینی دارد و لبخندی شیرین‏تر.
عکس زنش را همیشه در جیب عبایش می‏گذارد، درست روی قلبش، این را دخترهای کلاس کشف کردند. همسرش اهل لبنان است، خودش چیزی نگفت امّا همه‏ی بچه‏ها با دیدن عکس به
این نتیجه رسیدیم که زنش حتما ملکه‏ی زیبایی لبنان بوده است.

از وقتی با او آشنا شده‏ایم همه‏ی دانشجوها دچار تناقض و یاس فلسفی شده‏اند. او یک مثال نقض است، وجود او برای ما جوان‏های نسل سوّم یعنی آخوند خوب هم هست.

من کمپانی‌‏های خصوصی بزرگی دارم و در این بخش فعالیت می‌‏کنم اما به شدت مخالف واگذاری سهام باشگاه بزرگی مثل پرسپولیس هستم. چرا که این باشگاه یک نماد ملی محسوب می‌‏شود و فروش آن وجهه خوبی ندارد. ضمن اینکه با توجه به شرایط تیم پرسپولیس به هیچ وجه نمی‌‏توان روی آن قیمت گذاشت.

محجوب گفت:‌ من مثل دیگران نمی‌‏گویم به خاطر مردم اداره باشگاه پرسپولیس را در اختیار می‌‏گیرم چرا که هدف من از حضور در این مجموعه به دو بخش تقسیم می‌‏شود که بخشی از آن کسب درآمد برای خودم و بخش دیگرش هم درآمدزایی برای پرسپولیس است. وقتی با ضمانت 50 میلیارد تومانی می‌‏خواهم در پرسپولیس کار کنم به طور یقین راه‌‏های کسب درآمد از این باشگاه را هم می‌‏دانم.

به هر حال من همین امروز حاضرم ده ها میلیارد برای پرسپولیس هزینه کنم و سهام هم نمی‌‏خواهم. فقط اجازه بدهند من سه سال با این باشگاه کار کنم و در پایان هم وقتی خواستم بروم 30 میلیارد تومان از من پول بگیرند. اگر هم قرار بر فروش سهام باشگاه باشد حاضر هستم همین حالا کل سهام باشگاه را به قیمت 50 میلیارد تومان خریداری کنم.

دروغگوترین موجودات زمین آنهایی هستن که درون قسم‌هاشون از کلمه ناموس زهرا استفاده میکنن

من نمی‌خواهم در جمهوری اسلامی زندگی کنم. ولی برای خروج از کشور باید 2 سال عمر خود را برای سربازی دولتی که هیچ نیازی به آن ندارم وقف کنم. بنده که نمی‌خواهم در ایران زندگی کنم چرا باید 2 سال عمر خویش را تلف کنم؟ آیا بهتر نیست با دریافت هزینه‌ای اجازه خروج از کشورم را صادر نمایند. نظر شما در این مورد چیست؟

آیت‌الله منتظری در پاسخ نوشته‌اند:

ایراد شما تا حدی به جا است. اصولاً اجبار افراد بر سربازی برخلاف میل و رضایت آنان کار صحیحی نمی‌باشد. و اگر نیاز به سرباز باشد باید در مقابل وقتی که از آنان تلف می‌شود امتیازی در شأن آن قرار داده شود، تا افراد با رغبت و رضایت به سربازی بروند و در هنگام نیاز کشور بتوانند از کشور دفاع نمایند.

مالک باشگاه استیل آذین و رئیس هیات مدیره باشگاه پرسپولیس پس از 21 ماه فعالیت در ورزش فوتبال کشور اعلام کرد دوست ندارد با این وضعیت در فوتبال سرمایه‌‏گذاری کند و اگر کار بر همین منوال باشد سرمایه خود را در جایی خارج از فوتبال هزینه خواهد کرد. اتفاقی که پیش از نیز برای برخی از سرمایه‌‏گذاران علاقمند به فوتبال و یا به طور کلی ورزش در بخش خصوصی رخ داد و حالا باز هم شاهد تکرار آن برای یکی دیگر از این افراد هستیم.

بسیاری از این مدیران طی سال‌‏های که مدیریت تیم‌‏های بزرگ و فدراسیون‌‏ها را بر عهده گرفته‌‏اند، اغلب در فکر این بودند که به یک موقعیت اجتماعی برسند یا زمینه‌‏سازی کنند تا به مجلس یا در انتخابات شورای شهر شرکت کنند در نهایت این پست ها برای آقایان سکوی پرتابی برای رسیدن به یک پست سیاسی بوده است. بنابراین شهرت طلب آنها هستند نه اینکه یک نفر مثل من که آمده از جیب خودش خرج می‌‏کند، آنهم در این اوضاع و احوال اقتصادی کشور.