نیم خط وحید

به نظرم وبلاگ نویسی شباهت زیادی به عکاسی داره. به برکت دوربین دیجیتال و موبایل اکثر آدمهایی که میبینیم، روشی برای عکس گرفتن دارند و از این عکس ها هم لذت میبرند. برای خیلی از آدمها عکاسی روشیه برای ثبت خاطره ای و نشون دادن اون به اطرافیانشون. عده کمی هم هستند که عکاسی رو به عنوان هنر میبینن، برای هر کاری لنز و فیلتر خاصی دارند و برای تک تک عکس هاشون ساعتها وقت میذارن. بدیهیه که هردوی این گروه از عکاسی و عکس هاشون لذت میبرند، ولی دیدشون و انتظارشون از عکاسی شدیدا متفاوته.

آیا “وبلاگ نویس” چیزی است از جنس “نوازنده ی حرفه ای ِ عود”؟ یا اینطور بگوییم، جمله ی “من وبلاگ نویس هستم”، آیا بیشتر از جمله ی “من کیف سیاه به دست می گیرم” اطلاعات درمورد گوینده ارایه می دهد؟ این جمله ها برداشت من از بحثی است که این روزها در چند وبلاگ در گرفته است.

همه ما در برخورد با آدمهای دیگه سعی میکنیم که شناختی از طرف مقابلمون پیدا کنیم و به طور طبیعی آدمها رو برحسب خصوصیاتشون دسته بندی میکنیم. این دسته بندی کردن مثل مرتب کردن اتاق یا وسایل آدم میمنونه و تصمیم گیری هارو شدیدا راحت میکنه.

نکته اینجاست که من ِ نوعی آدمها رو بر حسب چند تا پارامتر گروه بندی کنم؟ به نظر میاد خیلی از ما عادت کردیم که دنیا به سیاه و سفید نزدیکه و آدمها هم میتونن به راحتی با پارامترهای کمی گروه بندی بشن. حجاب داره یا نه، مشروب میخوره یا نه، نماز میخونه یا نه، عقیده سیاسیش موافق من هست یا نه، دوست من هست یا نه و اگر آدمی در یک زمینه در دسته بدها افتاد، بدیهی میشه که خیلی بدیهای دیگه رو هم داشته باشه. اگر حجاب نداره لابد مشروب خور و ضد دین هم هست، یا اگه عقیده سیاسیش مثل من نیست حتما مزدوره و دشمن خونی من.

باور کنید نه دنیا انقدر ساده و تک بعدیه و نه آدمها، که اگه اینطور بود زندگی خیلی ساده تر بود.

خوبه که گاهی شک کنیم که شاید داریم اشتباه نگاه میکنی و آدمهای دور و برمون لزوما جرثومه های فساد و تباهی نیستند.