نیم خط وحید

فرندفید چه با حضور من و شما و چه بدون حضور من و شما در جریان است.
متاسفانه بعضی از ما ایرانی‌ها نمی‌دانیم چه می‌خواهیم. فقط می‌دانیم یک چیزهایی می‌خواهیم. می‌دانیم دموکراسی خوب است اما تا اونجایی که ما صلاح بدونیم برای دیگران. اکثر ماها سانسورچی‌های قدری هستیم. خب در سیاست، در فرهنگ، در اجتماع اینگونه‌ایم. آزاد هم نیستیم اما اکنون به یک آزادی مطلقی رسیده‌ایم که تمامی امکانات را برای ما فراهم کرده است. می‌توانیم دوست داشته باشیم. تبادل نظر کنیم. متنفر باشیم. محو کنیم. بلاک کنیم. اما متأسفانه ما حریصیم. همه چیز را می‌خواهیم و در عین حال نمی‌خواهیم.
چرا وقتی می‌توانیم فرندفید را برای خودمان بهینه کنیم، این کار را انجام نمی‌دهیم ولی به زمین و زمان و تمام کاربران و فلسفه‌ی وجودی فرندفید ایراد می‌گیریم؟ این «مدرسه‌ی علوم انسانی» را چرا درک نمی‌کنیم. گزینه‌های لیست‌سازی، لایک، کامنت، هاید، بلاک و … برای چه در نظر گرفته شده‌اند؟

می‌شود با عنوان بالا تا دل‌تان بخواهد «انشا» بنویسید. خیلی‌ها هم می‌توانند از این انشا نمره‌ی ۲۰ بگیرند. اما واقعاً پاسخ دادن به سؤال بالا نه ساده است و نه پاسخ به آن، دو گزینه‌ای است. دقایقی پیش با دوستی گفت‌وگو می‌کردم درباره‌ی این رسانه‌های خارج از کشور و حرف کشیده شده به این‌که این رسانه‌ها و گردانندگان‌شان حتماً منفعت خاص خودشان را هم دارند. اما این‌که رسانه‌های خارج از کشور، منفعت خودشان را دنبال می‌کنند، ما را در کدام موضع ارزشی (یا normative) قرار می‌دهد؟

فرض کنیم من و شما مدافع ارزش‌های انسانی، یا عقاید اسلامی باشیم، از کدام رسانه و در کجای جهان استفاده می‌کنیم؟ فرض کنیم مدافع عدالت، آزادی، عزت و کرامتِ انسان، ارزش‌های اخلاقی و نظام‌های سیاسی غیرمستبد و مردم‌گراتر باشیم، از کدام رسانه استفاده می‌کنیم؟