نیم خط وحید

پنجاه سال پیش در اول ژانویه ۱۹۵۹ فیدل کاسترو و انقلابیون کوبایی از کوه‌های سی‌یرا مائسترا پایین آمدند و رژیم دیکتاتوری را سرنگون کردند.

کاسترو زمانی که هنوز انقلابی جوانی بود در ۱۹۵۳ گفته بود: «امروز مرا محکوم می‌کنید، اهمیتی ندارد. تاریخ مرا خواهد بخشید». آیا تاریخ چنین قضاوتی

بعضی ها هم که فقط هدف سیاسی دارند از این بحران اینگونه برداشت کرده اند که نظام سرمایه داری مثلا غرب به انتهای کار خود رسیده و ما باید به دنبال نظامی جایگزین باشیم.
من به آن قسمتی از حرفهای سیاسیون و نویسندگان که به دنبال بهره برداری سیاسی از این موضوع بحران در غرب هستند اصلا کاری ندارم. بهره برداری سیاسی است دیگر، و همین است که هست. اما اگر این حرفها به این منجر شود که نظام اقتصادی کم بنیه از نظر تئوریک ایران از نظام بازار آزاد فاصله بیشتری بگیرد آنوقت این حرفها خطرناک است.

جی.دی.سلینجر نویسنده ای نود ساله که می توان نامش را در زمره ی معدود نویسنده های تاثیر گذار تمامی فصول ادبیات جهان دانست با آنکه آثار اندکی دارند. شهرت او از سال 1951 با رمانی جاودانه به نام “ناتور دشت” شروع می شود، شاهکاری که به سرعت به اثری یگانه بدل شد بگونه ای که هر سال دویست و پنجاه هزار نسخه از آن به فروش می‌رسد.

شما می‌توانید بدون هدر دادن پول خود برای عده‌ای که تنها به فکر جیب‌هایشان هستند تا آموزش من و شما، به کمک وب‌سایت BBC Learning English زبان انگلیسی خود را تقویت کنید. خوبی BBC Learning English این است که شما در هر سطحی از زبان انگلیسی قرار گرفته باشید، می‌توانید از تمام امکانات این وب‌سایت استفاده کنید!

قهرمانی تیم فوتبال پرسپولیس در ایران یکی از عجیب‌ترین و در عین حال رویایی ترین مورادی بوده است که برای هواداران یک تیم فوتبال اتفاق افتاده است. ملاک ارزیابی اتفاقات سال 2008 تماشاگران و هواداران تیمها بوده است. دلیل انتخاب قهرمانی پرسپولیس به عنوان اتفاق رویایی این بود که پرسپولیس با توجه به 6 امتیازی که از دست داد ، تا چند هفته قبل از پایان مسابقات شانسی برای قهرمانی نداشت اما توانست در دیدار پایانی مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران ، با غلبه بر رقیب اصلی خود قهرمان ایران شود. همچنین گل مدافع این تیم که منجر به قهرمانی قرمزپوشان پایتخت ایران شد ، در دقیقه 96 بازی به ثمر رسید که همین موضوع در برپایی جشن قهرمانی باشکوه آنها تاثیر زیادی داشت.

رساله‌ی صد فرمان – فرمان نود و نهم

جالبه که معمولا کسانی که در مورد دومی خیلی حساسیت دارند در مورد اولی ندارند!

سلام. ما زهرا و مریم 27 و 22 ساله هستیم. ما در یک خانه در اهواز زندگی می کنیم و در واقع هووی هم هستیم.
من زهرا هستم. وقتی 23 سال داشتم ازدواج کردم اما بعد از دو سال همچنان بچه دار نمی شدم. بالاخره با رضایت خودم" شوهرم همسر دیگری اختیار کرد که مریم بود. شاید اوایل کمی برایم سخت بود هر چند که در اینجا معمولا اقایون چند همسر دارند اما ما بعد از مدتی مثل دو خواهر شدیم. حالا بعد از 2 سال مریم یک پسر 1 ساله دارد.امیدوارم با حضورتان به ما دلگرمی دهید. با تشکر (زهرا و مریم)

دو جور غزه داریم؛ یکی آن غزه‌ای که در فلسطین است و همین الان نظامی‌های اسراییلی سرگرم شخم زدنش هستند، یکی هم این غزه‌ای که گاه‌گدار در داخل مرزهای ایران و فی‌المثل در همین میدان فلسطین تهران خلق می‌شود و به بهانه‌اش اعصاب ملت شخم می‌خورد.
مراسمی که در میدان فلسطین به بهانه‌ی (و نه به خاطر) فاجعه‌ی غزه برپا بود،
هیچ‌کس نمی‌اومد. می‌گفته‌ن چرا بیاییم؟"
راست می‌گویند خب؛ چرا بیایند؟ وقتی یک تجمع مطلقاً انسانی برای اعتراض به کشتن انسان‌ها تبدیل می‌شود به لبیک به فلان ندا و تجدید بیعت با فلان آرمان و نمایش ارادت به فلانی، چرا بیایند؟ وقتی اینجا، در داخل این مرزها، در ایران، تمام احساسات و عواطف بشری یک ملت انگار فقط و فقط یک کارکرد دارند و آن هم کوفتن مهر تأیید پای نظام و مشت محکم توی دهن بقیه‌ی دنیاست، چرا بیایند؟
کُشنده نیست؟ همه‌چیز در این سرزمین، مصادره به مطلوب جمهوری اسلامی است؛ اخلاق، وجدان، فطرت. مدام باید مراقب باشی و حساب و کتاب کنی که یک‌وقت شرافتت را خرج نامردها نکنی. کُشنده نیست؟ دوست داری بروی توی خیابان و نفرتت از آدم‌کشی را نشان دنیا بدهی اما …

"ازبر علی حاجوی" که به اشتباه به "ریزعلی خواجوی" معروف شده است وی با بیان اینکه به دلیل محیط و فضای آن دوران یک فانوس و یک اسلحه شکارى با خود همراه داشت، افزود: در مسیر قطار حومه میانه، دو تونل به فاصله ۵۰ متر از همدیگر وجود دارد که به تونل ۱۸ معروف است. زمانى که از کنار این منطقه عبور مى کردم تا به منزل بازگردم متوجه شدم کوه ریزش کرده و میانه این دو تونل را کاملاً مسدود کرده است. به ناگاه یاد دهها مسافر بیگناه و کودک معصوم افتادم که داخل قطار هستند.

دهقان فداکار ادامه داد: به سرعت به طرف ایستگاه دویدم اما قطار حرکت کرده بود. اگر وارد تونل مى شد راننده بدون دید کافى حتماً با سنگهاى انباشته شده بر روى ریل برخورد مى کرد و فاجعه اى بزرگ به بار مى آمد.

ریزعلی با بیان اینکه در آن شب بارانی کتم را درآورده و به زحمت آتش زدم تا به راننده اعلام خطر کنم گفت: راننده قطار بدون توجه به علامت من به سرعت از کنارم رد شد!

ریزعلی اظهار داشت: آخرین چاره را در شلیک دو تیرهوایى توسط اسلحه دولول خود دیدم که اتفاقا چاره ساز شد و قطار با ترمز بلندی متوقف شد.