نیم خط وحید

. معمولاً بین خندیدن، وسوسه سراغت می‌آید. می‌بینی کسی مزخرفی می‌گوید که به طور بدیهی جوابش روشن است و دیگران با سکوت و دقت گوش می‌دهند. ولی باید مقاومت کنی. همین که واردش شوی، جزئی ازهمان مضحکه‌ای می‌شوی که داشتی به آن می‌خندیدی. و بدی‌اش این است که کاملاً جدی هستی… با جدیت و اخلاص جزئی از آن نمایش رقت‌بار می‌شوی…
باید خیلی مواظب باشی…

ر تویت اول گوگل تعدادی 0 و 1 چاپ کرده که به نظر میاد باید یه معنی‌هایی داشته باشه. برای اینکه بفهمم من هم یه برنامه‌ی کوچیک جاوا نوشتم که این کارو بکنه:
.
.
.
خروجی به شخصه برای من خیلی جالب بود:
feeling lucky

که یه I’m هم اولش داشت.

عجب سؤال سختی

ننگ بر شستشوی مغزی کودکان از هر دسته و مکتب و فرهنگ

خب. حالا فرض کنید دسته اشرار و راهزنان ٬ به دور از مسافران٬ مثلا در زیر یک درختی و یا پایین یک تپه ای خیمه زده‌اند و در حال رای‌گیری برای انتخاب فردی از میان حلقه ملکوتی خودشان هستند٬
در همین حال عده‌ای از مسافران قافله که صحنه را از دور می بینند بلند میشوند و میروند به سمت دسته راهزنان و میخواهند در انتخاب تدارکچی مشارکت کنند و به یکی از کاندیداها رای بدهند!

حالا شما بعنوان یک ناظر بیطرفِ عاقل و بالغ بفرمایید چه برداشتی از مشارکت مسافران با راهزنان در انتخاب تدارکچی دارید؟

بعضی از دوستان طرفدار اصلاحات به این نکته دست یافته‌اند (البته کمی دیر) که باید اصلاح‌طلبان و اصلاحات را نقد کرد، بدون ترس از اتهامات وارده.

علتی که می‌گویم دیر است، خواب ماندن از خرداد ۱۳۸۴ تا کنون است.

مساله‌ای که جلب توجه می‌کند، علاقه دوستان عزیز به نقد رفتارهایی خاص است که می‌تواند چشمان مخاطب را از بعضی واقعیت‌های دوران اصلاحات دور کند.

چگونه تلاش برای برگزرای انتخابات سالم و تضمین پاسداری از آرای شهروندان توهین به شعور ملت محسوب می گردد اما انتخاب کردان ، وزیر کشور جاعل و پس از آن صادق محصولی ، رییس ستاد انتخاباتی احمدی نژاد، به عنوان وزیر کشور توهین به شعور شهروندان نیست؟
وعده های دورغین و ارائه آمارهای خلاف واقع و نسبت دادن همه پیشرفت ها و دستاوردها به دولت نهم، توهین و کم خرد انگاشتن مردم ایران نیست؟
به واقع بزرگترین توهین -و شاید اشتباه- چند دهه اخیر به ملت بزرگ ایران ، سپردن سکان هدایت کشور به دست کسانی است که حتی اصول اولیه زمامداری و درک لازم از شرایط امروز جهان و حداقل صداقت سیاسی مورد نیاز را ندارند.
ادعای دیدن هاله نور ، اختراع انرژی هسته ای توسط دختر 16 ساله و ارتباط با امام زمان و ده ها موضوع کوچک و بزرگ دیگر ،چه تعبیری جز اسائه ادب به شعور ایرانیان می تواند داشته باشد.

من یه قهرمانم. تو کل زندگیم سعی کردم کسیو ناراحت نکنم. همه نگرانیم این بوده که آدما رو از خودشون ناامید نکنم. من یه قهرمانم. مثلاً وقتی چن تا دختر از کنارم رد میشن همه سعی خودمو میکنم که به همشون به یه اندازه نگاه کنم تا هیچ کدومشون فک نکنن از بقیه زشت ترن، حتی سعی میکنم به همه جاشون به یه اندازه نگاه کنم تا فک نکنن یه جاهاییشون مشکل داره و اونقدی که باید، مناسب نیست و نرن همه جاشونو عمل کنن. یا مثلاً وقتی دارم آدما رو مسخره میکنم همه سعیمو میکنم که دست رو نقطه ضعفاشون نذارم و به کلیات بسنده میکنم. وقتی دارم بهشون فحش میدم سعی میکنم تو فحشام از حیوونایی استفاده نکنم که واقعاً شبیهشون باشن. وقتی سر کرایه، دهن یکی از مسافرا رو با قفل فرمون سرویس میکنم، در انتها براش توضیح میدم که اگه قفل فرمونو نداشتم حتماً میتونسته ترتیبمو بده.

آره هر جور که نگاه کنیم من یه قهرمانم. انتظار ندارم عکسمو هر روز تو روزنامه ها ببینم یا اسمم بجای پتروس تو کتابا باشه، همه حرفم اینه که خوبه قدر قهرمانامونو امروز که هستن بدونیم تا فردا تاسف نخوریم که تو غفلت چه قهرماناییو از دست دادیم…

ابوالفضل جلالی در گفت و گو با فارس اظهار داشت: حدود 3 هفته پیش علی دایی و علی کریمی به دور از هیاهوی رسانه‌ای در یکی از باغ های لواسان در جلسه ای 3 ساعته با یکدیگر آشتی کردند. 3 نفر که یکی از آنها از اهالی فوتبال است واسطه این کار بودند.