نیم خط وحید

یک مسئول مرکز جرایم سازمان یافته سایبری سپاه پاسداران" روز جمعه ۲۱ فروردین (۱۰ آوریل) در یک گفتگوی اختصاصی گفته است: "هر شخص حقیقی یا حقوقی به هر طریق نرم و در فضای مجازی اقدام به گسترش عملیات ضد دین، ضد فرهنگ و براندازانه کند، این نیرو لحظه ای از او غافل نخواهد بود و به شدت در هم کوبیده خواهد شد

گویا اظهارات امیر حاج رضایی در برنامه‌ی نود برای او دردسرساز شده است.

حاج رضایی در برنامه چهارشنبه گذشته نود و پس از ارتباط تصویری عادل فردوسی‌پور با رییس فدراسیون فوتبال با همان لحن خاص خود به لایه‌های پنهانی در صحبت‌های کفاشیان اشاره می‌کند. شاید منظور حاج رضایی همان زمانی بود که وقتی عادل به کفاشیان گفت شما بدون اجازه علی دایی لیوانتان را هم در فدراسیون جا به جا نمی‌کردید، رییس طناز فدراسیون پاسخ داد که ما اصلا لیوان نداریم که بخواهیم آن را جا به جا کنیم.
حاج رضایی هم در ادامه لیوان را مصداق اختیارات کفاشیان در فدارسیون گرفت و کفاشیان و فدراسیونش را در برکناری علی دایی بدون نقش دانست و گفت: «می‌دانیم که دایی را چه کسانی برکنار کردند.» و البته او ادامه داد که… و سپس اصرار از عادل برای گفتن و انکار از حاج رضایی. با توجه به شایعات مطرح شده پس از بازی ایران و عربستان مبنی بر دستور مستقیم رییس جمهور و رییس سازمان تربیت بدنی برای اخراج دایی، این گفته‌های حاج رضایی به نوعی تایید و همراهی با این شایعات بود.

مگه قرار بود بشه؟ یا کسی همچین ادعائی کرده؟ از اون دست تکذیبهائیه که خودش به این شایعه دامن بزنه و فردوسی‌پور و ملت حساب کار بیاد دستشون؟

این اتفاق یک پیروزی بزرگ برای جهان اسلام بود که در اجلاس استانبول اتفاق افتاد که اگر مثلا در دیدار رئیس‌جمهور کشورمان با یکی از افراد دست چندم دنیا اتفاق می‌افتاد آن را با تیتری مثل فتح خرمشهر در روزنامه‌های اصولگرا تیتر می‌کردند و خبر از پیروزی قدرت‌مند نظام جمهوری‌اسلامی بر استکبار می‌دادند. متاسفانه آنقدر فضای حزبی و گروهی بر اندیشه‌ی مخالفان آقای خاتمی سایه افکنده‌است که حتی منافع دینی و اسلامی و ایرانی را به راحتی فدای خواستهای گروهی خود می‌کنند و به جای آنکه این خبر افتخارآفرین دینی و اسلامی را اعلام کنند عکس دست دادن آقای خاتمی با نخست‌وزیر دانمارک را که پس از این سخنرانی صورت گرفته و مثل هر آدم با ادب دیگری در پایان یک جلسه با یکدیگر دست می‌دهند دست داده بودند. اصولگرایان رسانه ای از این جلسه و از این موفقیت در رسانه هاشان به عنوان دست دادن با ابی‌لهب یاد کردند وبدون اشاره به اتفاق مهم این جلسه خواستند القا کنند که گویا خاتمی با خود طراحان کاریکاتورو درست بعد از کشیدن آن کاریکاتورهای اهانت‌امیز دست داده است.

سرمربی تیم فوتبال آلومینیوم اراک گفت: "استقلال"، قهرمانی را از دست داده بود و برای استقلالی ها دهم یا یازدهم شدن فرقی نمی کرد؛ بر این اساس و به علت اینکه استقلال اهواز همنام ما بود، برای این بازی، حساسیت زیادی نداشتیم.

بازیکن سابق استقلال تهران گفت: در آن بازی، یکی از بازیکنان ما از دقیقه 20 خود را به مصدومیت زد و دیگر به بازی ادامه نداد و برخی از بازیکنان استقلال هم در زمین فقط راه رفتند.

افسوس و حسرت

ماجرا از باخت استقلال به الاتحاد و انتقاد جواد زرینچه به تعویض امیر قلعه‏نویی شروع شد و جایی این اقدام ژنرال را حرکتی اشتباه و تصمیمی در جهت تضعیف استقلال دانست. امیر قلعه‏نویی هم پس از شنیدن این اظهارنظر خطاب به زرینچه گفت که آقایان هر وقت تیمشان را به لیگ برتر آوردند در مورد تیم استقلال صحبت کنند. اما زرینچه که شنیدن این حرف برایش گران تمام شده بود از کوره در رفت و گفت که در بازی استقلال اهواز – استقلال تهران در چارچوب هفته بیست و پنجم لیگ برتر دوم این امیر قلعه‏نویی بوده که به خاطر رهایی از سقوط به دسته پایین‏تر از او و هم‏تیمی‏هایش خواسته که با آن‏ها تبانی کنند و به استقلال اهواز ببازند.

تاکنون چندبار در جمع دانشجویان ایرانی که برنامه ای برای معرفی ایران و فرهنگ ایران برای غربیها ترتیب داده بودند شرکت کرده ام. وجه مشترک همه آنها معرفی ایران از زاویه تخت جمشید، سلسله های قبل از اسلام، کوروش، منشور حقوق بشر او و امثالهم بود. خبری از معرفی علامه حلی، عزاداری محرم، زیارت رفتن و در واقع ایران بعد از اسلام نبود مگر بخش معماری و تا حدی نقاشی. در واقع به صورت خودآگاه و ناخودآگاه پذیرفته بودند که اسلام چیزی برای ایران به ارمغان نیاورده است.
.
.
.
این حضرات (شما بخوانید کل ملت ایران) متوجه نبودند که تاریخ با فرهنگ فرق دارد. ممکن است ملتی تاریخی طولانی داشته باشد ولی با فرهنگ نباشد. مثلا ایرانیها نوعا خود را از لحاظ فرهنگی بالاتر از چینیها و هندیها که تاریخ طولانی تری دارند می دانند. چین هفت هزار سال تاریخ مکتوب دارد که اصلا با ایران قابل قیاس نیست. آنچه ملتها را متمایز و متشخص می کند فرهنگ آنهاست نه تاریخ آنها.

ذغال، زغال، زگال، ژگال، ژکال، شگال[۱] و شگار[۱]و … همه و همه املاهای مختلف این واژه‌اند (در همه‌شان حرف نخست، حرکت پیش (-ُ) دارد) ولی استاد دهخدا چنین استدلال می‌کنند که «…ظاهراً چنانکه معمول نیز همان است، با ذال صحیح باشد چه «دغل» با دال مهمله نیز به معنی خس و خاشاکی است که در حمامها سوزند» حال آنکه دکتر معین کاملاً نظری دیگرگونه دارند و اصولاً املای با ذال را غلط می‌دانند.

به لحاظ فیزیکی و ریاضی وقتی که بعد یک رابطه بالا می‌رود پایداری آن رابطه (معادله) هم شکننده‌تر می‌شود. یکی از قواعدی که برای رابطه دوستانه صادق و لازم است ولی اتکاء به آن در یک رابطه عاشقانه باعث از دست دادن آن فضای رمانتیک در بعد بالاتر می‌شود، تصور تضمین شدگی رابطه است. … وفاداری در احساس یک امتیاز است، نه یک حق. برای نگاه‌داشتن آن امتیاز هرگز نباید عشق طرف مقابل را تضمین شده برای همیشه تصور کرد. تنها در صورت عدم شناختن حقی برای خود برای ضمانت داشتن است که می‌توان یک رابطه دو نفره را پر حرارت و داغ و سرشار از انرژی نگاه داشت.

اینرا هم بگویم که مثل هر چیز دیگری در این دنیا این نوع نگرش هم در نقطه اعتدالش است که صادق است والا افراط که بشود نقض غرض است و اسمش می‌شود: حسادت بیمارگونه، وسواس، عدم اعتماد بنفس در رابطه، و غیره