نیم خط وحید

کامل بخوانید!

من به وضع حکومتی کشورم معترضم و معتقدم که باید تغییرات اساسی در آن ایجاد شود. اما انقلاب کردن را برای تغییر این وضع بدترین گزینه ممکن می دانم و اعتقاد دارم که بایستی به تدریج وضع موجود را اصلاح کنیم، بنابراین پر بیراه نیست اگر خودم را “اصلاح طلب” بنامم!

از نظر من “اصلاحات” مسیری طولانی و ناهموار است که باید به آهستگی و پیوستگی طی شود. ممکن است که حرکت در این مسیر همیشه رو به جلو نباشد و گاهی هم مجبور باشیم که یک گام به عقب برداریم. دوران ریاست جمهوری خاتمی یکی از بهترین و مساعدترین زمان ها برای پیش بردن اهداف اصلاحی بود، اما متاسفانه در آن دوران آینده نگری نشد و فقط به مشغله های حال پرداختیم، همین موضوع هم موجب شد که پس از پایان دوره دوم، شخص مناسبی برای ادامه دادن راه وجود نداشته باشد. البته شخص مناسب، از آن جهت که توسط عامه مردم شناخته شده باشد و بتواند اعتمادشان را جلب کند. لذا پس از دوران خاتمی بجای آنکه با آمدن دکتر معین یک گام به جلو برداریم، مجبور شدیم حضور احمدی نژادی را بپذیریم که ده ها گام ما را از اهداف اصلاحی به عقب می راند!