نیم خط وحید

یا مسولانی که جایزه را داده‌اند هنوز فرق بین روزنامه نگار و وبلاگ نویس را نمی دانند و تصور می کنند که تمام وبلاگ نویسان ایرانی روزنامه نگار هستند(که بسیار محال است )؟و یا اینکه فقط قصد داشتند جایزه ای را به دلبر توکلی اهدا کنند که آن را به نام و از کیسه وبلاگ نویسان خرج کرده اند این نکته نیز جالب است که دلبر توکلی در گفتگوی با رادیو فرانسه اعلام کرده است که به دلیل انتشار خبری از کشور رفته است و مدت سه ماه است که در ترکیه اقامت می کند

به نظر من وبلاگ‌نویس برای خودش تعریفی داره. بلاگر کسیه که در درجه اول بلاگر باشه و در فضای مجازی به خاطر فعالیت‌هاش، شهرتی کسب کنه و خواننده داشته باشه. حالا می‌تونه بعدش روزنامه‌نگار یا هر فرد مشهور دیگه ای هم بشه. نه این که اول مشهور باشه، هنرپیشه باشه، روزنامه‌نویس باشه و بعد وبلاگ خودش رو تأسیس کنه…. شاید خانم دلبر توکلی مستحق گرفتن جایزه به عنوان یک روزنامه‌نگار باشن، اما گرفتن جایزه‌ای که باید به نمایندگی از بلاگرها گرفته بشه، بهتره به دست یک بلاگر سپرده بشه که اتفاقاً خیلی از اونها این روزها به خاطر پوشش اخبار انتخابات اخیر مجبور شدن تا مخفیانه از کشور خارج بشن. یا حداقل به روزنامه‌نگارهایی مثل حنیف مزروعی که دارن داخل ایران مخفیانه و سخت زندگی می‌کنن و به صورت آنلاین خبررسانی می‌کنن.

بسیاری از مردم گمان دارند که رفتارهای نشات گرفته از اخلاق مشابه رفتارهای ناشی از مذهبی بودن است. بخصوص در جامعه آمریکا در بحث‌های سیاسی بر این باورند که رفتار نشات گرفته از اخلاق و مذهب هردو رفتار یکسانی در مقابل تصمیمات حکومت دارند. اما مقاله‌ای که به تازگی در ژورنال علوم وانشناسی چاپ شده است خلاف این را می‌گوید.

مناسب برای هوست شخصی دارن پشت در فرندفید مانده

بروجردی که استاد مسلّم نسل کنونی و قبلی مراجع تقلید شیعه بود، هنوز هم مرجع تقلیدی منحصر به فرد است. او واپسین مرجع تقلید مطلق العنان شیعه بوده و پس از او هیچ گاه هیچ مرجع تقلیدی – حتی امام خمینی – نتوانسته در زمان خود یگانه زعیم دینی شیعیان باشد. در عصر مرجعیت امام خمینی که پس از درگذشت مرحوم بروجردی آغاز شد و سه دهه ادامه داشت، مراجع تقلید مهمی چون حضرات آیات عظام حکیم، خویی، شریعتمداری و گلپایگانی از مقلدین فراوانی برخوردار بودند. حتی رهبری سیاسی امام در دهه پایانی عمرش نیز نتوانست انحصار مرجعیت دینی را برای ایشان رقم بزند.

گوگل هم سرویس نویسه‌گردانی خودش به زبان فارسی رو راه‌اندازی کرده

اینجا تست کنید: http://www.google.com/transliterate/persian

نمی‌دانم چرا وقتی مدعیان جنگ را می‌بینم، یاد کردان می‌افتم که به دانشجویانش تشر می‌زد که چرا مثل او در دانشگاه آکسفورد زحمت نمی‌کشند و تحقیق نمی کنند! … در جلسه رای اعتماد، یکی از نمایندگان موافق درباره علی‌آبادی گفت که اگر او نبود، بخشی از خاک مملکت را از دست داده بودیم! دروغ او درباره مرد خنگ دولت نهم چنان بزرگ بود که خود او هم هنگام سخنرانی جرات بیانش را نداشت! اما مورد وزیر پیشنهادی دفاع از آن هم جالب‌تر بود. وحیدی که همه او فرمانده رشید و دلاور دفاع مقدس می‌خواندند، معلوم شد نه تنها هیچ‌وقت فرمانده جنگ نبوده، بلکه در جبهه هم حضور نداشته و فقط درحد پشتیبانی پشت جبهه اثری ازو دیده شده. بعدها احمدی‌نژاد هم می‌خواست حرف از جنگ بزند که قالیباف دمش را قیچی کرد و گفت که اگر احمدی‌نژاد حتی یک روز در جبهه بود، تا به‌حال درودیوار شهر را از خبرش پرکرده بود!

یکی از موضوعاتی که رهبران و طرفداران سبز خیلی به آن نمی‌پردازند، بحران اتمی است. شاید ملّی دیدن قضیّه و بهانه ندادن به دست بیگانگان از مهم‌ترین دلایل این سکوت باشد ولی اینها برای بی‌تفاوتی دلیل مناسبی نیست. حرف حاکمیّتی را که به آسانی در باره‌ی موضوعات داخل کشور به شهروندانش دروغ می‌گوید، نمی‌توان به راحتی قبول کرد. حرام بودن استفاده از بمب اتم نیز بیشتر به توریه یا دوپهلوگویی می‌ماند. استفاده از بمب، حرام است ولی بمبهای اتم را بیش از آنکه برای حمله بسازند، برای بهره‌بردن از قدرت بازدارندگی آن می‌سازند. کشوری که بمب اتم دارد می‌تواند طرف مقابل خود را به صِرف تهدید، از تعدّی به کشورش باز دارد و تعادل هسته‌ای هدف است نه پرتاب موشک. بماند که رئیس‌جمهور الجزایر چندی پیش به سران کشورهای بزرگ می‌گفت که به این شیعیان اعتماد نکنید چون چیزی دارند به نام تقیّه و هر وقت لازم بدانند دروغ می‌گویند!

اگر با نوشته ها مشکل دارند نباید با تحدید نویسنده دنبال حل آن باشند. اگر با ابزارها مشکل دارند نباید با متهم کردن ان شبکه و ابزار به جاسوسی دنبال حل آن باشند.

تأیید می کنم که این فیلم به بخشی از حوادثی می پردازد که روز شنبه ۳۰ خرداد ۱۳۸۸، دقایقی بعد از مرگ ندا، در تقاطع خیابان خسروی و صالحی در خیابان کارگر تهران رخ داد.
شخصی که در فیلم می بینید و پیراهن به تن ندارد، همان بسیجی است که مردم گرفته بودند و فریاد می زد نمی خواستم بکشمش.

سعیده پورآقایی، دختر نوجوانی که خبر شهادتش چندی پیش توسط رسانه‌های اصلاح‌طلب و سایت نوروز منتشر شد، به کثیف‌ترین وجه ممکن به تله‌ای برای رسانه‌های اصلاح‌طلب بدل گردید و با طراحی سناریویی مشمئزکننده از سوی کودتاچیان، این دختر جوان و مادرش قربانی یک بازی سیاسی کثیف شدند که در آن هدف به دام انداختن و ضایع ساختن رسانه های اصلاح‌طلب و ساقط کردن آنان از اعتبار خبری بود.

شمال آمریکا که فقط ۵% جمعیت دنیا را داراست، ۱۵% از کل جمعیت اینترنت دنیا را داراست و همچنین دارای بزرگترین میزان نفوذ اینترنت یعنی ۷۳٫۹% است (بزرگترین منطقه، اما کشورهایی یا درصد بالاتر نیز داریم، همانند سویس که میزان نفوذ بالای ۸۰% است)
- اگر میزان نفوذ اینترنت در آسیا، همانند شمال آمریکا میبود، میتوانست حدود ۲٫۸۱ میلیارد کاربر اینترنت داشته باشد که ۱٫۷ برابر جمعیت فعلی اینترنت کل جهان (۱٫۶۷ میلیارد نفر) است.

به نظر می‌رسد که این بار نمی‌شود سخنان آقای احمدی‌نژاد را تنها علیه دولت اسراییل یا جنبش صهیونیستم دانست و متأسفانه ایشان فراتر از دولت اسراییل و صهیونیسم، کل یهودیان را هدف گرفته‌اند.

داستان کفش و جوراب درآوردن رجایی و گذاشتن پای برهنه‌اش روی میز در یک کنفرانس مطبوعاتی در حاشیه اجلاس عمومی سازمان ملل را بارها شنیده‌ایم اما حداقل من هیچ تصویری از این قضیه ندیده بودم و همیشه کنجکاو پیدا کردن عکسی از آن بودم. امروز با صرف یکی دو ساعت در کتابخانه عمومی شهر و زیر و رو کردن میکروفیلم های روزنامه‌ها و مجلات معروف آن زمان این عکس را از روزنامه نیویرک تایمز 19 اکتبر 1980 پیدا کردم.