نیم خط وحید

فرض کنیم همین فردا دار و دسته کودتاچی‌ها بار و بنه‌شان را ببندند و یک جایی در عالم هم پیدا بشود که بهشان امکان زندگی کردن بدهد و در نتیجه از ایران خارج بشوند. بعد از رفتن‌شان هم همه توی خیابان شروع کنند به شیرینی پخش کردن و بزن و برقص. طبیعی‌ست که آن اوایل کار برای هر دولتی که بر سر کار بیاید هزار جور گرفتاری هست که باید به سامان‌شان برساند. یعنی از روز دوم که آب‌ها از آسیاب افتاد آنوقت تازه باید خرابی‌های دوران کودتاچی‌ها را آباد کرد. اگر در همین فرضی که داریم مبنا را بر دموکراسی هم بگذاریم طبیعی‌ست که یک عده‌ای،‌ دست کم به اندازه یک میلیون نفر، از اوضاع و دولت ناراضی باشند و به هر دلیلی که خودشان می‌دانند از همین دار و دسته کودتاچی‌ها طرفداری کنند. خوب با این‌ها باید چه کار کرد؟