نیم خط وحید

دیده اید این الکلی ها دست شان می لرزد نمی توانند مثلن خودکار بگیرند توی دست شان و چیزی بنویسند یا امضا کنند؟ حالا من هم این طوری شده ام. دیگر نمی توانم تمرکز کنم. بس که توی فایرفاکسم هر لینکی و عکسی و مطلبی را دیده ام آن را توی یک تب جدید باز کرده ام و بس که بین تب ها هی این طرف و آن طرف شده ام و بس که تند تند و سطحی مطالب را خوانده ام تمرکزم به فاک رفته است.

من فقط توانستم 5دقیقه با تمرکز کتاب بخوانم! خیلی وقت است که توی اینترنت مطالب طولانی را نمی خوانم. این خیلی بد است. گاه پیش می آید که مطلبی طولانی را در تب جدید باز می کنم. خیلی دوست دارم آن مطلب طولانی را بخوانم. می دانم که یک چیزی به من اضافه می کنداما در نهایت نمی خوانمش. نهایت اگر توی گوگل ریدرم باشد یک استار کوچولو می زنم که بعدن بخوانم. ولی گوگل ریدرم پر است از این مطالب طولانیِ استار خورده… حس می کنم دیگر قدرت تفکر عمیق ندارم. یکی از بزرگ ترین نشانه هایش همین است که مطالب طولانی ولی به دردبخور و مشروح و کامل را نمی خوانم. حس می کنم برداشت هایم خیلی سطحی و آنی و لحظه ای شده. و اینترنت جهان لحظه ای بودن است…

در مقابل اقدام خشونت آمیز و نفرت انگیز این کلیسای گمنام، دو گونه می توان واکنش نشان داد؛ یا همچون ماجرای کاریکاتورهای اهانت آمیز روزنامه دانمارکی، پرچم و ساختمان آتش زد، در و شیشه و پنجره شکست، دشنام داد و تهدید به قتل کرد، و یا مثل آن جانباز "باشعور" در تهران که وقتی همه داشتند رگ گردن کلفت می کردند، آتش می زدند و می شکستند، رفت جلوی سفارتخانه دانمارک و چهره "مریم مقدس" را به زیبایی روی بوم نقاشی کرد

چه کسی توانسته مجموع تظاهرات کنندگان «ده ها» شهر فرانسه را بشمارد و درست به همان عدد معروف «سه میلیون نفر» برسد؟ عددی که بسیاری آن را شمار تظاهرکنندگان راهپیمایی 25 خرداد می دانند؟ گزارش بی.بی.سی شمار تظاهر کنندگان پاریس را 30 هزار نفر اعلام می کند. آیا فرانسه 100 شهر دیگر مانند پاریس دارد؟

دوست عزیزی که اینترنت مال پدر شماست؛

برادر من؛

شاید هم خواهر من؛

شما اینترنتت را کلا قطع کن. لازم نیست سرعتش را کم کنی. لازم نیست نصفه و نیمه دهن مردم را صاف کنی. یک باره تمامش کن برود پی کارش.

ما عادت کرده‌ایم.

ما عادت کرده‌ایم که بزرگترین ملت دنیا باشیم و قدرتمندترین دولت دنیا مال ما باشد، آن وقت سایتی مانند فیس‌بوک که یک الف بچه آن را علم کرده بزرگترین دشمن ما باشد. ما عادت کرده‌ایم، برادر من، شاید هم خواهر من.

شما اینترنتت را کلا قطع کن. نمی‌خواهد سرعت آن را کم و زیاد کنی و جیمیل را با هزاران دلار پول مفت در ایران از کار بیندازی. نمی‌خواهد قدرتت در کنترل فیلتر شکن‌هایی که تا دیروز کار می‌کردند و امروز کاملا از کار افتاده‌اند را به رخ ما بکشی.

کلید اینترنت که دست شماست؛ چرا رودربایستی می‌کنی.

نباید نگران افول وبلاگنویسی بود، حتی اگر وبلاگ افول و زوالی داشته باشد. این میل از خود نوشتن، احساس و عقیده خود را گفتن، تحلیل کردن و متجلی کردن فردیت که استارتش را وبلاگ زد بعید است در ما ایرانیها بمیرد. ابزار تکنولوژیکیش به نظر من خیلی مهم نیست. این ابزارهای ارتباطی هستند تا آدمها حرفشان را بزنند، اطلاعات رد و بدل کنند و ارتباط برقرار کنند. مهم آدمها هستند که به ابزارها جان می‌دهند و با آنها آن می‌کنند که خود می‌خواهند و هر کدام از ابزار که ایشان را به برقراری رابطه بهتر، راحت‌تر بودن، احساس خوبی داشتن و برآوردن انواع نیازها بیشتر و بهتر و آسانتر کمک کند نزد آنها بر دیگری ارجحیت می‌یابد. گریزی هم از آن نیست. مهم به گمان من اینست که از آن ابزار، هر چه باشد «درست» استفاده کنیم و فرهنگ درست استفاده کردن آن را گسترش دهیم. رفتارهایمان را انسانی‌تر کنیم و از این ابزارهای ارتباطی در جهت بالا بردن قدرت تعقل، اندیشه، گفتگو ، مفاهمه، مدارا، مهربانی، همیاری، نوع دوستی و پیوستن بهره بگیریم. نه اینکه ابزار دیگری بشود برای پراکندن نفرت، دروغ، تهمت، جهل، توهین، تحقیر، آزار، دشمنی، جنگجویی و گسستن.

روزنامه نگاران باید از هر تعهدی به غیر از حق مردم برای دانستن رها باشند.

اتفاقی که افتاده به نظر من اینه: با گسترش تعداد تولیدکننده در هر رسانه‌ای، از تعداد غولهای اون رسانه کاسته می‌شه اما میلیونها بچه غول به وجود میاد. وقتی تنوع برنامه تلویزیونی کم باشه، همه راس ساعت ۱۰ شب منتظر تنها برنامه خوب اون شب هستند و اون برنامه غول برنامه‌ها به شمار می‌ره و میلیونها نفر در موردش صحبت می‌کنند. اما وقتی صدها کانال تلویزیونی وجود داشته باشه، تعداد غول های برنامه‌ها هم کمتر می‌شه و عوضش هزاران برنامه بچه غول ساخته می شه. (به همین ترتیب در کتاب و فیلم و خبر و هر نوع مدیای دیگه). این نظریه که long tail نامیده می‌شه اساس و پایه خیلی از اتفاقات و بیزنسهای مهم آنلاین به شمار می‌ره و پنج سال پیش همین جا در موردش نوشتیم. (hit و long tail این نظریه را، اینجا ما بدون هیچ ارزش‌گزاری خاصی غول و بچه غول اسم گذاری می‌کنیم)

اما در نگاهی دیگر در دنیای سرعتی امروز آدمی اشتیاقش به سریع تر شدن است ،دوست دارد هر چه سریعتر جلو برود ،بخورد،کار کند ،و حتی بنویسد وقتیکه بتوانی با نوشتن چند کلمه مطلبت را به طرف مقابل و در کمترین زمان منتقل کنی دیگر نوشتن و وقت گذاشت یکی دو ساعته معنایی ندارد!درست متوجه شدید بحث بر سر وب 2 و شبکه های اجتماعی است که به سرعت در حال رشد است و مانند تار عنکبوتی همه زندگی ما را دارد در بر میگیرد.دیگر کسی برای دلش کمتر می نویسد بیشتر برای لایک دیگران و شبر کردن در فلان سایت و گوگل ریدر است ،البته من موافق صد درصد اینگونه شبکه ها هستم و اعتقاد صد در صد دارم که این شبکه ها نه تنها باعث رکود نمی شوند بلکه باعث شناخت بیشتر و ارتباط نزدیکتر وبلاگنویسان می شود اگر به درستی شناخته شوند و به کار گرفته شوند.

محمود احمدی‌نژاد تلاش‌ها برای حذف علی خامنه‌ای از عرصه سیاست خارجی را رسمن آغاز کرده است.

رئیس دولت دهم به قول زیبا کلام می‌خواهد هر طور که شده مذاکره با آمریکا را آغاز کند و خامنه‌ای مانع این کار است.

حالا در وضعیت تعادل هستیم: هر کس حرفی برای گرفتن داره می نویسه و خیلی از کسانی که در موج اول وبلاگ بهشون فرصت داد سکوتی که دچارش بودن رو بشکنن و مثلا درباره حقوق بشر، تکنولوژی، آزادی اجتماعی و دغدغه‌های واقعی‌شون بنویسن، این روزها شغلشون شده همون کار (چه در ایران چه در خارج). در وضعیت تعادل، تعداد کسانی که وبلاگ می‌نویسن خیلی کمتر شده و دیگه اینکه هر کی به هرکی برسه، تعداد وبلاگ‌هاش رو به رخ بکشه تموم شده. این خیلی هم خوبه.
الان چندین وبلاگ خوب هست و چندین آدمی که با وبلاگ خودشون رو کشف کردن و حالا واقعا جایی هستن که باید باشن. راستش من کسانی که از رکود وبلاگستان حرف می زنن رو نمی فهمم. اونها باید اول نشون بدن که اصولا از وبلاگستان چی می خوان؟ انقلاب؟ رسانه متمرکز؟ آگاه کردن مردم در کشوری که دومین سانسور کننده اینترنت جهان است و اولین زندان خبرنگاران جهان؟ منظورتون از رکود چیه دوستان؟ به نظر من که وبلاگستان در حال تعادله (: درست مثل تلویزیون‌های سه بعدی در یکسال بعد.

حث در مورد وبلاگستان فارسی و رونق و رکودش را همه دیده ام. راستش اگر این مناسبت خاص هم نبود هیچ گاه در این مورد چیزی نمی نوشتم. به گمان من این بحث هیچ گره ای از هیچ مشکلی باز نمی کند. تازه این در شرایطی است که بپذیریم اصلا مشکلی وجود دارد. من به هیچ مشکل غیرعادی و ویژه ای در وبلاگستان فارسی اعتقاد ندارم. هرچه هست تغییراتی طبیعی است. نمی توان توقع داشت جهان به انتظار ما بنشیند. به ویژه در دنیای مجازی هر روز شاهد پدیده جدیدی هستیم که شبکه های اجتماعی بارزترین آنها هستند. به گمان من وبلاگ نویس ها اگر می خواهند همچنان جایگاه خود را حفظ کنند باید با شرایط جدید خودشان را وفق دهند.

علیرضا مجیدی: «برخی معتقد به وجود رکود در وبلاگستان نیستند. آنها به تعداد وبلاگ‌ها و میزان کلی بازدید از وبلاگ‌های تحت پوشش سرویس‌های ایرانی وبلاگ‌نویسی، استناد می‌کنند.

اما من تصور می‌کنم چه از لحاظ کمیت و چه کیفیت وبلاگستان ما دچار رکود و رخوت شده است. من وبلاگستانی را پویا و پررونق می‌دانم که در آن هر از چندگاه وبلاگی متفاوت با نویسنده‌ای نکته‌دان متولد شود که نگاه‌ها را متوجه خود کند، میزان تولید محتوای آن بسیار بیشتر از حال حاضر باشد، بتواند عمده اخبار علمی و سیاسی و فرهنگی و هنری دنیا را پوشش ویژه بدهد، کپی‌کار نباشد، از لحاظ بازدید و اقتصادی وضعیت رضایت‌بخشی داشته باشد و بتوان در لابلای نوشته‌های آن تحلیل‌های عمقی و زوایای دید متفاوت را مشاهده کرد..»

صدای مهزیار رو می‌شنوید که در نفس کشیدن مشکل پیدا کرده ولی داره از فراز بلندترین نقطه خاک ایران گزارش میده.
عکسهایی از این صعود:

http://friendfeed.com/mahziar/271a9aea/5671-10-12-1389

مجموعه‌ای از تک‌جمله‌هایی که در مورد شایعه مرگ جنتی نوشته شده بودند.

به گزارش خبرنگار تحول سبز، روز جمعه مهندس موسوی و دکتر رهنورد که تصمیم به شرکت در راهپیمایی روز قدس را داشتند متوجه این حقیقت می شوند که نیروهای لباس شخصی تمامی ورودی ها و خروجی های محل سکونت ایشان را در محاصره و تحت نظر دارند و هر فردی که ازخانه خارج می شود تحت کنترل است تا آنجا که وقتی دو نفر در ماشین ایشان از منزل خارج می‌شوند، سه گروه در میدان پاستور به طرف خودروی مهندس هجوم می آورند. یکی از گروه ها نیروی انتظامی، یک گروه نیروهای سپاه و گروه سوم نیز لباس شخصی ها بوده اند.

پس از حمله به خودرو، متجاوزان، پس از وارسی کل اتومبیل حتی صندوق عقب متوجه عدم حضور مهندس موسوی و دکتر رهنورد در خودرو اجازه می دهند خودرو به مسیر خود ادامه دهد.

این ادعا که مردم ایران ضریب‏ هوشی بالایی دارند را بارها شنیده ایم. من تخصصی در زمینه ی تعریف و اندازه ‏گیری ضریب هوشی ندارم، پس دست به دامن گوگل می شوم. یک فهرست از کشورها و متوسط ضریب‏ هوشی مردم آنها در ویکیپدیا ذکر شده است. بالای فهرست توضیح داده شده است که سوالات زیادی درمورد همین رده بندی وجود دارد. به هرحال، ایران با متوسط ضریب هوشی ۸۴ در رتبه ی ۵۶ام و بعد از فرانسه، اسلونی، مالزی و ترکیه ایستاده است.

اما مشخص نیست که سپاه تهران، کیهان و دیگر فعالان و رسانه‌های حاکم چرا اکنون که گرد و خاک روز قدس خوابیده و تلاش‌هایشان برای برگزاری مهار شده‌ این راهپیمایی پایان یافته، به فکر محکوم کردن حمله چهار شب و روز منتهی به روز قدس به منزل آقای کروبی افتاده‌اند.

یا کیهان وقتی خبر «تجمع اهالی مومن و انقلابی محل در اعتراض به مواضع ضد انقلابی کروبی مقابل منزل وی» را منتشر می‌کرد، چرا در خصوص عاملان حمله به منزل کروبی گمانه‌زنی نکرد؟

یا وقتی خبر باشگاه خبرنگاران مبنی بر اینکه «عده ای از همسایه‌های مهدی کروبی در اعتراض به مواضع اخیر کروبی مقابل منزل وی تجمع کردند» اندکی پس از انتشار از خروجی سایتهای مدعی اصول حذف شد، چرا خبری از پشت پرده این تجمع و بی‌بصیرتی آنها نبود؟

و یا چرا این سخنان، همان زمان که سایت روزنامه دولتی ایران در خبر ۵۲۱۱۰ نوشت: « جمعی از مردم معترض و انقلابی تهران که به نشانه اعتراض از مواضع ضد انقلاب و نظام مقابل منزل کروبی تجمع کرده بودند مورد حمله محافظان شیخ اصلاحات قرار گرفتند»، مطرح نشد تا مشخص شود که این مردم معترض و انقلابی، عامل نفوذی و یا فریب‌خورده هستند؟!

درمان قطعی؛ بدون درد، خون‌ریزی و ‌برگشت

استیون هوکینگ، یکی از شاخص ترین فیزیکدانان جهان، می گوید نظرش را در باره نقش احتمالی خدا در خلق کهکشان تغییر داده است. استیون هوکینگ در تازه ترین کتاب خود با عنوان "طرح بزرگ" آورده که نظریه انفجار بزرگ (مهبانگ)، نه تنها اتفاقی یا به خواست خدا نبوده بلکه نتیجه ای اجتناب ناپذیر از قوانین فیزیک بوده است. معروفترین فیزیکدان بریتانیا قبلا گفته بود که احتمال خلقت کهکشان توسط خدا با درک علمی از کهکشان سازگار است.

اسمش محمد بود ، همین جا شناختمش تو دنیای مجازی تراوین حسب تصادف ۲۰ روز بعد از شروع بازی یه ده زد افتاد نزدیک پایتخت یا ده اول ما ، منم که دائم رو غارت بودم دهکدش رو فارم کردم .مکرر نامه میداد و از من میخواست که نزنمش اما کجا بود گوش شنوا… روزی ۵۰۰ تا نامه میداد منم کم کم به نامه هاش عادت میکردم .اما آخرین باری که حسابی غارتش کردم رفت دیگه پیداش نشد.۲ روز بعد دیدم از اکانتش یه نامه اومده که من پدر محمد هستم اگه میشه با این شماره تماس بگیرید و یا به این ایدی پی ام بدید و فقط همین نامه رو جواب ندید.

دست رد به هر مصاحبه‌ای در این زمینه زدم، بارها و بارها هم زدم، نمی خواستم بگویم مثل خیلی‌ها من روزنامه‌نگار در ترکیه در «شرایط سختی» هستم و «زمستان‌ها خانه‌ام سرد» است و نمی‌توانم از «دست‌شویی خانه‌ام به خاطر خرابی استفاده کنم»! نمی‌خواستم کاسه‌ی گدایی دست‌ام بگیرم و در رسانه‌ها به نام پناهنده‌های دیگر در ترکیه مصاحبه کنم و به کام خودم کمک بگیرم. نگویید نیست. این‌‌ها را در این مدت در ترکیه بارها و بارها دیدم و دیده‌اند، کسانی را که اسم روزنامه‌نگار داشتند و به نام پناهنده‌ها مصاحبه‌های آن‌چنانی برای خود کردند و خیلی زود به آن‌چه می‌خواستند رسیدند و بعد هم آن پناهنده‌ها را که در آن مصاحبه‌های آن‌چنانی حرف‌شان را می‌زدند، فراموش کردند.

فرض کنیم همین فردا دار و دسته کودتاچی‌ها بار و بنه‌شان را ببندند و یک جایی در عالم هم پیدا بشود که بهشان امکان زندگی کردن بدهد و در نتیجه از ایران خارج بشوند. بعد از رفتن‌شان هم همه توی خیابان شروع کنند به شیرینی پخش کردن و بزن و برقص. طبیعی‌ست که آن اوایل کار برای هر دولتی که بر سر کار بیاید هزار جور گرفتاری هست که باید به سامان‌شان برساند. یعنی از روز دوم که آب‌ها از آسیاب افتاد آنوقت تازه باید خرابی‌های دوران کودتاچی‌ها را آباد کرد. اگر در همین فرضی که داریم مبنا را بر دموکراسی هم بگذاریم طبیعی‌ست که یک عده‌ای،‌ دست کم به اندازه یک میلیون نفر، از اوضاع و دولت ناراضی باشند و به هر دلیلی که خودشان می‌دانند از همین دار و دسته کودتاچی‌ها طرفداری کنند. خوب با این‌ها باید چه کار کرد؟

آنچه در روزهای اخیر در فضای وبلاگستان اتفاق افتاده رکود وبلاگ نویسی تحلیلی نیست. مشکل خوانده نشدن تحلیلی نویس ها نیست. آنچه اتفاق افتاده پیدایش یک ذائقه جدید است که اضافه شده است به ذائقه های پیشین. من برخلاف بسیاری از کسانیکه این روزها نگران فضای وبلاگستان هستند این اتفاق را خجسته می دانم. اینکه عده ای به بهانه های مختلف گرایش به خواندن پیدا می کنند، اتفاق خوبی است. اینکه ذائقه شان هویت جدیدی را به وبلاگستان افزوده است، اتفاق میمون و مبارکی است. شاید آنچه که امروز نگرانی ایجاد می کند آینده ایست که فاصله خوانندگان سنتی با خوانندگان جدید به لحاظ تعداد فزونی می گیرد. شاید نگرانی از ندیده شدنهای آن زمان ِ آینده است. همانطور که دیروز از فردایی اینچنین بی خبر بودیم، نمی شود آینده را اینچنین خطی تصویر کنیم. معادلات فضای سیاسی و اجتماعی در کشور متغیری است که حتی به مانند شبکه های اجتماعی تاثیرات فزاینده بر روی خواننده ها خواهد گذاشت.

بر آشفت و گفت: " نه او بالاتر نیست! امام خمینی به گرد پای امام خامنه ای هم نمی رسد! " و برای اثبات ادعایش اضافه کرد: " امام شاید یک زمانی مطرح بود، اما امام خامنه ای به مراتب بالاتر از اوست، امام خمینی در اواخر دوره رهبری کم آورد، و می گفت دعا کنید من از میان شما بروم، دیگر نمی توانم! با آن همه شاگرد همراه و مطیع، و امام خامنه ای شاگردی نداشت، تازه شاگردان امام هم به او پشت کردند، امام خامنه ای یکه و تنها 21 سال با اقتدار کشور را داره کرد و خم به ابرو نیاورد، گله هم نمی کند! عصبانی هم نمی شود.