نیم خط وحید

از تو
سیاست ِ هویچ و چماق
از من
دیپلماسی ِ بوسه

برمی‌اندازم‌ات خیلی نرم
به‌زودی

همه اش از بازی با کبریت شروع شد.

در زمان مرحوم آیت الله سید حسن مدرس مسئله حضور زن در انتخابات یکبار در مجلس مطرح شده بود اما با مخالفت مدرس روبرو شد. از نظر مدرس این کار مخالفت با صریح قرآن بود. استناد مدرس به آیه «الرجال قوامون علی النساء» بود. وی معتقد بود «آنها تحت قیمومت اند. ابدا حق انتخاب نخواهند داشت. دیگران باید حفظ حقوق زن ها را بکنند که خداوند هم در قرآن می فرماید در تحت قیمومت اند و حق انتخاب نخواهند داشت، هم دینی و هم دنیوی.»(مدرس در پنج دوره تفنینیه/ محمد ترکمان/ج1/ ص 24)

امام ابتدا معتقد بود : «روحانیت ملاحظه مى‏کند که دولت مذهب رسمى کشور را ملعبه خود قرار داده، و در کنفرانسها اجازه مى‏دهد که گفته شود قدمهایى براى تساوى حقوق زن و مرد برداشته شده. در صورتى که هرکس به تساوى حقوق زن در ارث و طلاق و مثل اینها، که جزء احکام ضرورى اسلام است، معتقد باشد و لغو نماید، اسلام تکلیفش را تعیین کرده است‏»(صحیفه نور/ج1/149)

وی با تغییر جهتی کاملا آشکار در سال 57 در در مصاحبه ای با نشریه لوسین ژرژ فرانسه اینگونه گفت: «در خصوص زنان، اسلام هیچ گاه مخالف آزادى آنان نبوده است، .. زن مساوى مرد است…

راز اصلی موفقیت شعبده بازان در انحراف توجه مخاطب نهفته است. شعبده باز همواره سعی می کند توجه تماشاگر را از اتفاق اصلی که رمز و راز تردستی را برملا می کند به جای دیگری معطوف کند. نحوه استدلال سیاستمداران عوامفریب هم شباهت زیادی به روش شعبده بازان دارد. اینان برای قانع کردن مخاطب ابتدا ذهن او را از موضوع اصلی منحرف نموده سپس با عملیاتی که بی شباهت به تردستی نیست نتیجه گیری نهایی خود را، که پس از این عملیات قابل قبول به نظر می رسد، پیش چشم مخاطب می گیرند.

لینک‌دهی و به اشتراک‌گذاری در اینترنت باعث می‌شود گزاره‌های غیر قطعی آنقدر شنیده و دیده شوند که قطعی به نظر آیند. کمبود عینیت باعث می‌شود فضای خالی با ذهنیت پر شود. بسیاری از نوشته‌ها و تحلیل‌هایی که این روزها در اینترنت می‌خوانم به شدت ذهنی است. برای من خیلی این حس پیش آمده که با خواندن وبلاگی یا ایمیلی از خودم سوال کنم چرا اینها که نویسنده گفته را من در جامعه نمی‌بینم. سوگیری در مشاهده می‌تواند مفروضات تحلیل سیاسی را غیرواقعی کند. به نظرم همه ما باید تلاش کنیم اول جامعه خودمات را خوب ببینیم بعد برایش نسخه بپیچیم.

دیر و زود دارد، اما بالاخره تمام می‌شوند. تمام شدن بعضی‌ها فقط بند یک کلمه، یک جمله است. کسی حرفی را می‌زند و تو می‌دانی که همان لحظه برای تو تمام شد. احتمالا مبارزه می‌کنی و تلاش می‌کنی که فراموش کنی آن کلمه را، آن جمله را، ولی خودت هم می‌دانی که تمام شد. اینها از این حرف‌هایی است که همیشه ته دل طرف، پشت نقابش بوده اما یکبار بی احتیاطی کرده و گفته. قسم و آیه و از دهانم در رفت بعدش هم فایده ندارد. دردناکی اینطور تمام شدن ها مبارزه آدم با خودش است که حالا فراموش کنم یا نه. اما بالاخره دیر یا زود یک جور دیگر خودش را نشان می دهد.