نیم خط وحید

روزنامه جشن شاهنشاهی ایران را که مدتی قبل یکی از نهادها به کتابخانه مجلس اهداء‌ کرده و کنارم بود، باز کرده، می‌خواندم. این روزنامه در سال 1350 به عنوان روزشمار جشن‌های شاهنشاهی انتشار یافته و از ماهها پیش از جشن تا روزهای جشن و پس از آن را پوشش خبری می‌داد. رویش نوشته است که تیراژ آن به اندازه تمامی روزنامه‌های کشور است و همراه آنها انتشار می‌یابد.

به مورخانی نگاه کردم که تئوریسین آن جشنها بودند و در این مجموعه مقاله داشتند. نام خیلی ها را دیدم که برخی سر در نقاب خاک کشیده‌اند و برخی همچنان به تئوری سازی می‌پردازند. حقیقت بار دیگر این پرسش برایم مطرح شد که آیا ما جماعت مورخان ـ که بنده کوچکترین هستم ـ چه رسالتی داریم؟‌ نکند غافلیم و هر زمان در پی توجیه امری و دستوری.

در این فکر ها بودم و ورق می زدم که چشمم به نام خسرو معتضد افتاد. دوست نادیده مورخی که شبهای متوالی ایشان را در سیما می ‌بینیم و از داستانهایی که می‌گوید و بسیار شیرین نقل می کند بهره مند می‌شویم. دیدم چندین سلسله مقاله در آن روزنامه جشن شاهنشاهی دارد. مقدمه یکی از آنها

پیشنهاد می کنم کمیته ای حقیقت یاب تشکیل شود تا رفتار شما و زیر مجموعه تان را با خانه سینما بررسی کنند

ژیار گل

آیا کسی از نزدیکان و همراهان آقای احمدی نژاد هست که بداند رسانه هایی که دربه در به دنبال جواب های احمدی نژاد و چادر های قذافی می گردند، به دنبال کشف «کدام حقیقت» اند؟ آیا کسی هست که به آنها بگوید گمشده ی این رسانه ها چیست؟ آیا یکی از آنها نمی تواند لحظه ای به کمپ جناب سرهنگ قذافی برود و حقیقت گم شده ای را که خبرنگاران اطراف چادرها به دنبال آن می گردند، ببیند و آن را هم به صاحب دولت خود برساند تا کمتر خود را گم کند؟
عقلای مملکت کجا ی کار نشسته اند؟ آنها این «اشتهای وافر رسانه های خارجی» را چگونه می ببیند؟ مدیریت جهان؟ الگوی جدید اقتصادی ؟ دیپلماسی عمومی ؟ شجاعت و صراحت ؟

فردی که دست فرح را می بوسد نامش نخعی است. آن دو روحانی سمت چپ عکس، برادران بوکا هستند که گفته می شود در لاهیجان شناخته شده هستند.

مجموعه ای از فعالان جنبش زنان ایران که این موضوع براشون به اندازه کافی مهمه، یک بروشور درست کرده‌اند (دریافت به شکل پی.دی.اف.). این بروشور توضیح می‌ده که در چه مواردی مرد اجازه پیدا کرده زن دوم بگیره (از جمله سوءمعاشرت زن، تمکین نکردن زن، یکسال حکم زندان زن و …) و بعد می‌گه که به عنوان یک شهروند ایرانی، از شما نمایندگان مجلس می‌خواهم که این ماده را به تصویب نرسانده و کاری کنید که خانواده ایرانی در صلح و آرامش و فرزندان آن زیر سقفی به دور از کینه و دشمنی زندگی کنند..

کارگزار می بیند که آمار طلاق از متوسط چهار ازدواج یک طلاق هم در حال بیشتر شدن است. بنابراین نفعش در تابوزدایی از طلاق نیست. هرچقدر هم که گفته شود برای حل این مشکل نباید روند گرفتن طلاق را سخت تر نمود که باید در مراحل پیش از ازدواج آگاهی و شناخت را اضافه کرد. اما اساسا کارگزار فرهنگ کار سهل و ممتنع را بیشتر ترجیح می دهد. چنین می شود که بر فرهنگ نادرست مذموم بودن طلاق، آن هم نه برای مرد که برای زنان تاکید هم می کند. آنوقت تحصیلات، شرایط جدید اجتماعی و مسائل دیگر وقتی باعث بالا رفتن طلاق و آمار زنان مطلقه شد، عزای مشکل جدید ِ اجتماعی اش را می گیرد.

آیا جنابعالی به همین مقدار که سالی دوبار اجلاس‌هایی تشکیل داده و چند نطق قبل از دستور که عمدتا ثناخوانی و توجیهی و زیارتی از مرقد و دیداری از موضع عرض اخلاص با رهبری و صدور قطعنامه‌ای کلیشه‌ای و صرف هزینه‌های مالی و معنوی و تبلیغاتی و زمانی از بیت‌المال هستید؟!

بعضی باورهای عجیب و غیرعادی چنان توسط حکومت ترویج شده که وقتی آدمی از زبان اقشار تحصیل کرده می شنود شاخ در می آورد. مثلا خیلی آدم های موجه و معقول می گویند “این تحریم ها را فرصتی برای توسعه صنعت می کنیم. وقتی از خارج قطع امید شود مجبور می شویم خودمان راه هایی را بیابیم !” این حرف آنقدر غلط و رایج است که آدمی نمی داند چطور آن را رد کند. مثل این می ماند که کسی بگوید خوب کنکور قبول نشدم اشکال ندارد که دانشگاه نمی روم و از مزیت استاد بی بهره ام اما در عوض آنقدر به خودم فشار می آورم و با کتاب و جزوه خودم درس می خوانم تا نه تنها متکی به استاد بار نیایم بلکه مثل آقای ملکیان فرد خودخوانده ای شوم!

نکته واضح است: «مجتمع‌های پتروشیمی» و نه «پالایشگاه‌ها» در حال تولید بنزین اند، طرحی که از نیمه دوم سال گذشته برای آمادگی در مقابل تحریم احتمالی بنزین پیش گرفته شد.‏

آیت الله بهجت از پیامدهای سخنان شیخ فضل الله نوری نیز چنین می گوید: «پس از شهادت شیخ فضل الله نوری، میرزای نائینی ورقه ای به امضای شیخ فضل الله پیش آخوند خراسانی می خواند که در آن نوشته شده بود: “بر کسانی که داخل مشروطه شده اند باید احکام مرتد فطری را جاری کرد.” آخوند پس از شنیدن این مطلب می گوید: “من وقتی خبر کشته شدن شیخ فضل الله را شنیدم متأثر شدم، ولی اکنون از تأثرم متأثرم!»